Milligrammið

Reynir Pétur, tannmissir og frádráttur/samlagning

2009-03-21T10:17:00.000Z

Í gær tók ég strætó niðri á Hverfisgötu hvar Ríkey var fyrrum með nafna minn Reyni skælbrosandi úti í glugga. Ég ferðaðist með vagninum yfir í Kópavog alla leið og allan tímann prýddu mig þrjátíuogtvær tennur. Klukkustund síðar fór ég sömu leið til baka en þá með þrjátíuogeina tönn. Og á morgun verð ég þrjátíuogfjögurra. Og vagninn var nr. 1. Reikniði nú!

iOuroboros

2009-03-18T22:58:00.001Z

Stundum langar mig að segja eitthvað. Þá sest ég niður og skrifa nokkur orð á skjáinn. En það er aldrei það sem mig langar til að segja svo ég krumpa saman skjáinn og hendi í ruslið. Treð honum í tunnuna í hægra horninu niðri.

Nasaþef af nýju Íslandi

2008-11-27T18:31:00.001Z

... má finna hér

Er þetta ekki eitthvað kunnugleg lykt?

Er Teflon ætt?

2008-10-06T10:13:00.000Z

Þeir eru ófáir fersentimetrarnir sem ég (milligrammið) hef látið í mig af Tefloni í gegnum tíðina. Í gamla daga skemmti ég mér við lestur heimsmetabókar Guinness þar sem meðal annars var talað um mann sem át farartæki, stór og smá; flugvél, bíll og reiðhjól voru meðal þess sem hann hafði spænt í svarf og sáldrað yfir matinn sinn. Núna var ég að vaska upp stóra Wok pönnu sem í dag er ekki Teflon húðuð nema til hálfs. Hitt höfum við familían étið. Og munar víst um minna í dag. En það væri gaman að vita hvað maður þarf að éta mikið að Tefloni til að vera krýndur heimsmeistari. Líka væri fróðlegt að bera saman Teflon og Melamín sem er mikið notað í eldhúsáhöld en hefur hjá sumum þjóðum ratað í matvæli landsmanna, mörgum þeirra til ólífis. Fer ég að deyja? Hefur DuPont svarið? Ég er allavega að spá í henda þessari pönnu.

wass

2007-05-25T17:03:00.000Z

ég var að hugsa eitthvað áðan á hjólinu. Ég hjólaði Lönguhlíðina man ég í fyrsta sinn. Og ég man líka að ég einhverntímann blótaði skipulagsmálum fyrir að setja upp þennan stúf nánast engum að gagni. Hve margir þurfa að hjóla þriðjung Lönguhlíðar, sem liggur frá norðri til suðurs eða hittó? En í dag hjólaði ég þennan stúf mér til mikillar ánægju. ,,Meira svona“ hugsaði ég. Er lífið ekki stórkostlegt?

Hvað

2007-02-20T10:49:00.000Z

Ég sagði við mig rétt í þessu: Hvað var ég að gera?. Ég hafði skotist fram í eldhús og sett kaffi í könnu og hana á hellu. Svo kom ég aftur að skrifborðinu og þá rann upp fyrir mér að ég hafði svifið sem í draumi (reyndar dreymdi mig núna í morgunlögninni að ég hefði krókódílaskolt um hálsinn). Hvað var ég að gera? Ég leitaði vísbendinga á skjánum, fremsti glugginn var já.is. Það var afgreitt. Svo mundi ég það. Ég hafði verið að tala af miklum móð um formöt og nákvæmni. Muninn á DVCAM og HD, Mpeg-tveimur og fjórum. Dælt er heima hvað.

Eitt ljóð

2006-12-19T23:48:00.000Z

Eins og að sjálfsögðu

2006-12-19T23:45:00.000Z

ég gaf út bók um daginn. Það kom einhverjum á óvart. Þannig var það.

Ég hef ekkert skrifað hér inn lengi. Enda var ég að skrifa bók. Sóa pappír. Það borgar sig. Sleppi bara jólatrénu í staðinn. Og pakka gjöfunum ekki inn. Þetta er soldið leiðingleg færsla. Ég geri lesendur lesfælna. Best að hætta. Enda ekkert á þessu að græða.

"English - Who needs that? I'm never going to England!"

Homer Simpson

Og þessari lýkur brátt....

2006-08-28T13:59:00.000Z

Pétur Már Gunnarsson frá Íslandi , Johann Maheut frá Frakklandi og Toshinaro Sato frá Japan standa saman að sýningunni Of course it welcomes the foreigner, the boundary

Með hliðsjón af landfræðilegri og menningarlegri legu Íslands, samtímis á mörkum og í fararbroddi listasenunnar, verða hugtökin ,,mæri" og ,,þröskuldur", ,,rammi" og ,,yfirborð" kölluð á teppið og þau borin saman við framsetningu og skynjun.

Það þarf aðeins að taka örfá skref í viðbót til að standa samhliða afskræmdum einfaldleika samhverfa Péturs Más Gunnarssonar, en þá þyrfti líka að grípa fyrir augun í öllum þeim kröppu beygjum sem Johann Maheut býður upp á í verkum sínum, sem stundum felast og stundum laumast á braut....

Jafnframt þessu sýnir Toshinari Sato röð ljósmynda sem teknar eru víðsvegar um heiminn: fyrirmyndin leysist upp í ljós og liti, fyrirbæri sem kalla má sam-mannleg, og eru algjörlega sneyddar vísbendingum um hvar myndatakan átti sér stað.

Gestum er boðið að feta þennan slóða eins og línudansari frá einum skilaboðum til annarra.

Annar hluti sýningarinnar mun fara fram í Frakklandi 2007 og munu þá fleiri íslenskir listamenn slást með í förina.

Pétur Már Gunnarsson hefur haldið fjölda sýninga hér á landi og erlendis. Hann stundaði nám við Listaháskóla Íslands og við Listaakademíuna í Vínarborg. Um skeið var hann stjórnarformaður Nýlistasafnsins.

Johan Maheut starfar í París og hefur sýnt víða um heim. Hann vinnur fyrst og fremst með innsetningar og ljósmyndir.

Toshinari Sato stundaði nám við listaháskólann í Tókýó og við listaháskólann í Grenoble í Frakklandi. Hann hefur sýnt víða um heim og nú síðast í MASATAKA HAYAKAWA galleríinu í Tókíó.

Sýning þeirra stendur til 3. september

List er list er list

2006-08-28T13:47:00.000Z

It will never be the same

Þegar spennan í boga Vilhjálms Tell þeytti af stað örinni sem rataði í epli á höfði sonar hans voru að verki öfl þau sem Ísak Newton skilgreindi í þyngdarlögmálinu og hinum þremur lögmálum hreyfingar. Hins vegar voru öflin sem knúðu Tell til þess að leggja líf sonar síns í hættu verk manna í leit að reglu og skipulagi. Þó hægt sé að fullyrða að tár sem fellur af hvarmi hafi hröðunina

þá er ógerlegt að gera formúlu sem útskýrir hvaða tilfinningar framkalla tárin. Höfuðlausn þeirra Tell feðga fólst í kunnáttu, nákvæmni og styrk, en ónotatilfinningin sem nagaði Vilhjálm og lét hann efast um eigið ágæti gerði þá höfuðlausn skammvinna. Þó var strax ljóst að ekkert yrði sem áður.

Í krafti þeim sem Newton skilgreindi og Tell skildi til fulls túlka Kristján Loðmfjörð og Pétur Már Gunnarsson forvitnina og efann sem eru grundvöllur veraldar undirorpna breytingum eins og þessi er sem við byggjum.

Kristján Loðmfjörð er þekktur af fyrri störfum hjá Lortinum, en flutti til Hollands þar sem hann nam við Myndlistarakademíuna AKE í Enschede. Þar kom hann af stað eigin útgáfufyrirtæki One more time for the people sem hefur staðið fyrir útgáfu tónlistarmyndbanda eftir hann sjálfan. Kristján er nýfluttur heim til Íslands, fullgildur myndlistarmaður og er nú í læri hjá Valgarði Bragasyni múrarameistara.

Pétur Már Gunnarsson hefur haldið fjölda sýninga hér á landi og erlendis. Hann stundaði nám við Listaháskóla Íslands og við Listaakademíuna í Vínarborg. Um skeið var hann stjórnarformaður Nýlistasafnsins, en þar gefur nú og fram til 3. september að líta sýninguna ,,of course it welcomes the foreigners, the boundary" sem hefur hlotið mikið lof og verið einkar vel sótt, en hana vann Pétur í samstarfi við Johann Maheut og Toshinari Sato. Samhliða opnuninni á Vesturvegg Skaftfells birtir Pétur nýtt verk á sýningunni ,,Guðs útvalda þjóð" í Kling og bang, Laugavegi.

Mafian

2006-06-06T08:57:00.000Z

Drengur Pétursson Hafstað

2006-05-09T10:14:00.000Z

Komin heim, flutt og standsett

2006-04-07T17:18:00.000Z

Ó, elsku Ísland, bráðum kem ég heim til þín!

2006-03-24T12:09:00.000Z

Ó, elsku Ísland, bráðum kem ég heim til þín!

2006-03-20T16:15:00.000Z

London - uppljómun - London

2006-03-07T16:27:00.000Z

Ég var í París. Ég var líka í Possonaire, sem er smábær 300 km Suð-Austan við Eiffelturninn en líka umkringt crepes, gómsætu sætabrauði, rjúkandi góðum ostum, slefandi ljúffengum kryddpylsum, kúgandi draumkenndu cous-cous og svo mætti lengi telja af lista þeirrar framúrskarandi matarmenningu sem Frakkar hafa komið sér upp. Londrais fölnar í samanburðinum með sínar fitugu búllur, kólesteról matarsprengjur og risaskjái í hverju horni með tilheyrandi bulluskap. Erindið var að hitta Johann, franskan vin minn og Toshi, japanskan vin hans en þeir eru tilvonandi sýningarfélagar á Nýló. Við lítum út fyrir að vera gott tríó. Við hittum líka Virginie, kærustu Johanns sem er nútíma dansari og stórskemmtilega enskumælandi en líka vinkonu hans Fabiolu frá Brasilíu sem ætlar að reyna að þiggja heimboð okkar á Njálsgötuna í ágúst. Eftir þetta ferðalag eigum við Þórunn heimboð til Brasilíu, Bangkok og Hokkaido og auðvitað erum við velkomin til Parísar og Possonaire aftur. Toshi vill bjóða okkur til vina sinna í Bangkok að skoða klaustur og hugleiða með munkum sem hylla minningu Allahan og líka vill hann fá okkur til Hokkaido að skoða まりも eða Kúluskít eins og fyrirbærið heitir enn á íslensku. Ég segi enn, því ég hyggst leggjast í meiriháttar ímyndarvinnu fyrir Kúluskít og gera almennt nafnið Kúlumór í staðinn, enda ekki við hæfi að svo fagurt og dularfullt fyrirbæri, sem hundruðir milljóna manna hinum megin á hnettinum dá og dýrka, sé venslað við einfaldan skít á Íslandi. Jú, reyndar er það bráðfyndið. En Kúlumór skal það samt heita. Eða Sæhnykill.
Nú er ég að vinna í að landa vinnustofudvöl í París fyrir næsta sumar. Ég sá bestu vinnustofu í heimi í París og nú skal róa öllum árum að því að lenda þarna fyrr en seinna. Barnvænt og blessað. En hvað með Vín? kann einhver glöggur lesandi að spyrja, en ég, gerpið sem ég er, spyr á móti: hvað með Vín? Allt er hulið, ekkert víst nema glundroði líðandi stundar.
Eftir þrjár vikur komum við kannski heim. Sennilega.

Góðar stundir

"I wore my extra loose pants for nothing. Nothing!"

Homer Simpson

Ég gleymdi mér

2006-02-16T19:38:00.000Z

Það henti mig um daginn, þegar ég kom heim eftir eitthvert útstáelsi og var sestur við mitt vinnuborð hvar ég löngum dvel að ég uppgötvaði mér til undrunar að ég hafði aldrei farið neitt. Enn í dag veit ég ekki hvort ég var eða fór, en leyfi mér stundum að gæla við þá hugmynd að ég hafi gert bæði. Það er, þegar á allt er litið, ekki svo ósennilegt.

Ganga

2006-02-16T17:49:00.000Z

Þessa dagana er ég að endurgera heimasíðuna mína og liður í því er að finna mér eitthvað að gera meðan tölvan renderar. Stundum glugga ég í bók eða kenni mér nokkrar þýskar sagnir. Nú síðast fór ég í göngutúr. Eflaust spyrð þú þig nú, lesandi góður, um hvað ég hafi verið að hugsa á göngunni, því það veit hvert mannsbarn að enginn gengur óhugsandi, og þá síst Reykvíkingur, ef ég legg réttan skilning í heiti ljóðs Sjóns: Reykvíkingur hugsar á göngu. Nú vil ég segja ykkur hvað ég var að hugsa. Ég var að hugsa um að skrifa þessar línur á bloggið mitt, hvað ég ætti að segja og hvernig ég vildi segja það. En mér að óvörum hafa þessar síðustu setningar hinsvegar orðið til sí svona, óundirbúnar, áður óhugsaðar, en fullkomnar þó. Og nú veit ég ekkert hvert þetta er að fara. En, á göngu minni fann ég kofatetur og í því rjúkandi kaffi, tjúna/meió samloku og dagblað. Ég las einhvern tilbúning um ,,fuglaflensu" sem á eftir að eyða öllu kviku og ég las um franskt herskip sem Mitterand vildi láta eyða við Indlandsstrendur svo hann þyrfti ekki að íþyngja frönskum verkamönnum með 100 tonnum af asbesti. En einhver regnhlífasamtök (Greenpeace fyrir þá sem vilja kynna sér málið) hringdu í frakklandsforseta og báðu hann að snúa dallinum við. Hann gerði það. Eða hann hefur sennilega hringt eitthvert og svo koll af kolli þar til síminn hringdi hjá skipstjóra dráttarbátsins og rödd sagði ,,snúðu aftur til Frakklands". Þá hugsa ég að skipstjórinn hafi sagt ,,æ, ég sem var alveg að lenda, en jæja, ég sný við og fer um súez-skurðinn". ,,Nei, - segir þá röddin í símanum ,,mér þykir það leitt, en þér er meinaður aðgangur þar. Þú þarft að fara suður fyrir". Og ef skipstjórinn er langlundaður eins og ég held, þá hefur hann sennilega sagt ,,Þetta stóreykur hættuna á að ,,fuglaflensan" berist með mér til Norður-Evrópu, en mig grunar nú að þessi pest sé uppspuni fjölmiðla í gúrkutíð svo ég ætla ekki að setja mig upp á móti þessari siglingaleið. HART Í BAK" Og svo tengdur er ég þessum skipstjóra að í sömu andrá og hann hrópaði skipun um að snúa við til áhafnar sinnar sneri ég við á göngunni og hélt heim á leið með 100 tonn af asbesti sem ég fann í ánni hér bak við hús.

Góðar stundir

Ég var sauðdrukkinn

2006-02-16T17:47:00.000Z

Nú finnst mér tímabært að deila með ykkur, lesendur góðir, síðastliðnu gamlárskvöldi. Kvöldið byrjaði í lok dags. Við Þórunn fórum í veislu og höfðum með okkur efni í eina fiskusúpu og eitt blakkát. Hvort tveggja heppnaðist fullkomlega. Súpan vakti mikla lukku og blakkátið ekki síður. Það er sennilega óþarfi að taka það fram að ég tók blakkátið á mínar herðar og hef sjaldan, kannski tvisvar eða þrisvar og þá sem unglingur, verið jafn sauðdrukkinn. Ég var gjörsamlega sigraður af eituráhrifum áfengis. Undir lokin gat ég ekki talað, ekki horft á neitt ákveðið og ekki gert greinarmun á líkama mínum og því húsgagni sem ég sat á þá stundina. Hugurinn var horfinn, enginn veit hvert. í þessu ástandi mátti Þórunn mín drösla mér heim á leið, um 5 kílómetra vegalengd, sem alla jafna tæki mann um 20 mínutur að komast með strætó. Þetta kvöld var hins vegar brjálað og ferðin tók á endanum um 3 klukkutíma. Svo segir Þórunn, en af þessum 3 tímum man ég eftir 2 mínútum eða 1,1% , sem er svipað hlutfall og áfengið í blóði mínu þá. Það sem ég man er að ungur, frískur, dökkur maður vindur sér upp að okkur Þórunni, þar sem hún er að bíða eftir strætó og ég er að bíða eftir hverju sem er, og segir við Þórunni: ,,✻☆✞☢#↓∝" Þórunn blótar honum í sand og ösku og ég afræð að blanda mér í málið enda hugurinn víðs fjarri. Eflaust hefur þú, lesandi góður, heyrt orðatiltækið ,,að leggja hendur á e-n". Það er akkúrat það sem ég gerði. Reyndar lét ég nægja að leggja aðra höndina á manninn, þá vinstri þar sem mér fannst hún vera nær, en sennilega hefði ég átt að leggja hægri höndina á hann. En það er auðvelt að vera vitur eftir á, enda algerlega vonlaust fyrir mig að vera það þar og þá. Nema hvað, unga manninum fannst hann sennilega svívirtur því árás mín leit út eins og ég vildi strjúka burt fellingu í stakknum hans, en sennilega er fátt eins hommalegt, og hann nýbúinn að sanna fyrir okkur að stelpur ættu sko heldur betur upp á hans pallborð. Mjög fjótlega upp úr því tók kjálkinn á mér á rás eitthvað í Austur. Þetta var það lengsta sem hann hafði farið að heiman til þessa, svo því fylgdi þónokkur verkur, og ekki laust við að ég felldi tár á þessum tímamótum. Þegar Þórunn sá að fórnarlamb mitt hafði snúið vörn í sókn dró hún mig nokkur skref í átt að kjálkanum og náðum við honum svotil strax. Þá brá hendi mín á leik, sennilega vegna sektarkenndar, og strauk neðri skoltinn eins og hún hefði ekki séð hann í árafjöld þó svo útþrá hans hefði verið svalað eftir flakk í einungis örfá sekúndubrot. Hendin mín róaðist þegar hún fann að kjálkinn var alkominn heim og undi sér eins og oft áður við að slútta, viðra tunguna og láta sleftaum leka á götuna. Við Þórunn fundum skjól í strætóskjóli og héldum þar til í ótilgreindan tíma, eða þar til strætóinn okkar kom. Þá hljóp Þórunn að vagninum til að fá örugglega far með honum og ég togaðist einhvernveginn í rétta átt. En enn átti ég óvin einhvers staðar í þvögunni og hann mundi eftir mér sem betur fer, því ég var búinn að steingleyma honum. Í því andartaki sem ég steig upp í vagninn minnti hann á sig og rifjaði upp okkar fyrri kynni. Að svo búnu hélt vagninn af stað með mig og Þórunni innanborðs en hann varð eftir. Ég man mig langaði til að berja hann augum í hinsta sinn, en þá var hann búinn að berja augað á mér svo illa að það lokaði sig af og neitaði að láta sjá sig í nokkra daga. Og ég man að á heimleiðinni hugsaði ég, eins og lítt reyndur fjárhirðir, ,,ég verð að læra að þekkja einn sauð frá öðrum".

Launalaunung og pungadýrkun

2006-02-11T16:38:00.000Z

Pungadýrkun vil ég kalla það þegar karlar hafa án ástæðu hærri laun en kvenkyns kollegar þeirra. Þetta er rótgróinn siður og sennilega faðir og móðir þess ósiðar að þaga yfir launum sínum.

"All he does is lie there like an unemployed whale."

Bart Simpson

Um menningu

2006-02-02T18:38:00.000Z

Hvað er svona merkilegt við það að vera listamaður? Ég hef auðvitað þurft að glíma við þessa ljótu spurningu lengi, enda býr í mér lítill listamaður sem þráir að brjótast fram á sjónarsviðið eins og úreltur hvíslari eða asískur bandamaður trúvilltur. Landslagið er ljótt og konseptið dautt; þess vegna þráast ég við. Þrá. Ég held að það sé orð ársins. Tvíbent á nefninlega upp á pallborðið hjá mér enn þó það þyki kannski ekki svo flott meðal menningarvita sem um allt vita nema vita menningu. þá týru bera þeir ekki kennsl á, og sjá ekki venslin milli týrunnar og spírunnar. Hverjir eru betri, Jón Proppé og Sen eða Stimpy og Ren? Kanntu brauð að baka eða bara haka við brauð á pöntunarlista nægtarinnar? Eggið sýður en síður en svo er innleggið slíður sem þarf að þvo. Leyfðu listinni að hjara og leifðu lystinni bara að leysast upp, fara, og skara framúr á veggjum með frímúr. Frímerkjalaust má senda upplausn jafnt til vandalausra sem handalausra; þannig er það nú. Molotovkokkteill er alltaf steinsnar frá siðmenningunni ef siðmenningin er steinsnar frá einræði. En samt er lýðræðið glatað.

Föðurást

2006-01-22T16:50:00.000Z

Zahnburstinn minn er í Vín. Ég er með honum, en ekki hjá honum eins og er. Hann er sko í Huetteldorf en ég á Schottenfeldgasse. Ég er á Schottenfeldgasse, ég á það ekki. Það á enginn Schottenfeldgasse. Enginn sem skiptir máli allavega. En tannburstinn liggur á bakinu í svolítið krepptri stellingu ekki ósvipað nýbakaðri móður sem býst til að taka við ást og tilgangi lífs síns úr höndum ljósmóður ofaná rúnnuðum handklæðishaldara og voðinn er svo sannarlega vís. Hann er í persónulega hæpnasta jafnvægi sem ég hef búið til. Til að auka enn meir á stressið þá er gólfið ekki svo hreint. Vaskurinn lekur sjáðu til, og í bleytuna sækir skíturinn eins og sannast á Ganges og Thames. Svo ekki sé nú minnst á mýslurnar, blessuð skinnin, þær eru þarna líka. Ég vona bara að engin húsamús týni heilsunni, jafnvel lífinu sjálfu við að verða fyrir tannburstanum mínum, þegar án efs hann fellur. Tannburstinn heitir REACH. Hann nær vel til allra flata tanna minna, að undanskildum þeim sem vísa niður auðvitað. Eða upp, eftir því hvort viðkomandi tönn sé í efri góm eða neðri. Ég get ekki alveg lýst þessu, þetta er töluvert flókið. Það nægir kannski, til að gefa mynd af hve flókið mál þetta er, að segja að ég rétt skil það sjálfur. Ég hugsa um tennurnar mínar, en ef ég hugsaði vel um þær myndi tannburstinn minn ekki vera núna þurr og óbleyttur í hálftíma fjarlægð landfræðilega séð, miðað við opinber samgöngukerfi. Ég sakna hans.
Þegar Anthony Quinn fór til læknis vegna almennrar vanlíðunar sagði læknirinn við hann "Senior Quinn, stop playing Quazimoto!" Herra Anthony var fastur í óhollum karakter. Ég þyrfti að fá tíma hjá þessum lækni.

Bless í bili guðsbörn.

Þormóður Dagsson

2005-12-28T12:26:00.000Z

IMG_7561.jpg
Originally uploaded by milligramm.

Þessi var hérna um daginn og kunnum við hjónaleysin vel að meta hans veru í jólunum okkar. Nú er hann farinn heim til sín og jólin senn á enda.

Zeichnung

2005-12-14T13:34:00.000Z

Sóðalegar sonnettur

2005-12-12T19:29:00.000Z

Eftirfarandi sonnettur þýddi ég úr ensku fyrir fyrirlestur um erótík í listum. Frummálið er ítalska og sonnettunum fylgdu myndir sem ég hef nú gleymt hver gerði en ef ég man rétt er þetta hin eigulegasta bók með um hundrað klúrum sonnettum og myndum.

SONNET 1

Hann:
Ríðum ástin, ég vil bara ríða
fyrst við fæddumst til að sinna slíku;
þú dáist að typpi, ég að píku.
Hver er heimsins rót ef ekki blíða?

Ef kynlíf þætti siðsamlegt hjá látnum manni,
með réttu við til dauða okkur riðum.
Í sæng með Evu´og Adam við svo liðum;
sem skammarlega hurfu´ úr lífsins ranni.

Hún:
Hefði ginkeypt parið getað forðast
epli forboðið úr garði drottins
Elskendur til fulls nú hefðu elskast.

En hættum masi, rennd´ inn kóngi lífsins
Af þrýsting megi hjarta´ og sálin kremjast
hvers limir dansa eftir höfði lóksins.

Hann:
                        Einnig eistunum -
skal hleypa inn í píku
sem annars bekkja unaðs vitnastúku.

SONNET 2

Hún:
Stingdu fingri´ í boruna, gamli minn,
Þrýstu lóknum innar smátt og smátt,
hagræddu þér, lyftu fæti hátt,
og hindrunarlaust hamraðu´ onum inn.

Þetta´ er þvílík veisla að ég tel
hana´ af heitu hvítlauksbrauði bera.
Líki þér ei píkan, kný bakdyra;
aðgangshörku karlmanns kann ég vel.

Hann:
Í píkuna ég setja ´ann núna fæ
en næst í rassgatið: þá ég læt þar fyrir berast
þú finnur drottins blessun og ég hlæ.

Þeir sem bara´ á framapoti nærast
tíma kasta´ á glæ.
Hið eina markmið er hvar lærin skarast.

                sir Courtier má farast
í bið eftir að sambiðill hans deyji.
Ég orrustur um kynlíf einar heyji.

SONNET 4

Hún:
Þetta fallega typpi, digurt og langt,
sýndu mér, ef unnir þú elskhuga!
Hann:
Ef leggst ég á þig til að athuga
hvort píkan rúmi typpið, væri það þá rangt?

Hún:
“væri það rangt?”, “hvort píka mín rúmi lók?”
Ég það kysi fram yfir mat og dans
Hann:
ef ég leggst á þig með þunga manns
Meiði ég þig. Hún: Rosso færu betur þessi rök

Fleygðu þér í hlýrrar skaut,
kom til mín upp í rúm. Værir Marforio þú,
eða risi, greiðar ég þá gleði æki braut;

ef þú síðan inn í holdsins bú
smyglaðir þessum líka virðulega staut.
Læknar ekki typpi kláða´ í píku? –Jú.

Hann:
                        Glenntu lærin nú.
konur klæddar af háttvísi víst finnast hér
en mér finnst allra best að ríða þér.

"If you couldn't get groupies, we had whores... whatever was going".
John Lennon

Já

2005-12-12T18:44:00.000Z

Ég bara verð að viðurkenna það og deila með ykkur að blessað lífið er dásamlegt. Kyoto bókunin bíður en mengunin er falleg í London í dag. Í gær sá ég litla stúlku kíkja út um skotgat á rúðu, en það var í bandarískri heimildamynd tekin í sexþúsund kílómetra og tíu ára fjarlægð. Hér er enginn slíkur napurleiki; þvert á móti. Það sprakk reyndar olíuvinnslustöð í fyrri nótt, en það var fyrir norðan. Við erum í suðrinu. Þetta er allt spurning um stað og stund, og fyrir mig er hvort tveggja rétt upp á hár. Ég gæti trúað að mér líði ekki ósvipað og Lennon þegar hann prílaði upp stigann hennar Yoko og las á miðann. Gleraugu hans eru metin á eitthundrað milljónir punda.
Um daginn datt mér í hug að teikna myndir. Fyrrum var það fjarlægur draumur en í dag sit ég undir vegg prýddum sex glimrandi teikningum hvar fínleg geómetría tvinnast við fíguratívan einfaldleika. Þær eru börnin mín í bili, skjól mitt og næring. Allt þetta á nokkrum rjómalituðum A5 blöðum. Myndirna bera þess glöggt vitni að sá sem stendur keikur þegar veröldin hrynur allt í kring færist upp á við.
Mér hefur dottið fleira í hug undanfarið. Það eru órar og fela yfirleitt í sér þróun einhvers hæfileika sem ég tel mig hafa eða geta gert mér upp. Mig langar að læra japanska matargerð og tala þýsku, frönsku, japönsku, spænsku og latínu. Mig langar líka að læra að teikna byggingar og smíða trébáta. Svo væri ekki ónýtt að geta teflt af einhverju viti og kannski glímt við skemmtilegar stærðfræðiþrautir. Svo fékk ég mannfræðilega bissnesshugmynd. Þessi auglýsing mun birtast í öllum helstu miðlum innan skamms:

"Donuts. Is there anything they can't do?

Homer Simpson

Klukkið

2005-12-12T16:55:00.000Z

Jónas vinur JóNa vinar míns klukkaði hann sem klukkaði mig og það þýðir víst að ég þarf að viðurkenna nokkrar ómerkilegar staðreyndir um sjálfan mig. Bitte schön!

1.        Ég heiti Pétur Már Gunnarsson
2.        Faðir minn heitir Gunnar (sbr. Gunnarsson)
3.        Langafi minn í föðurætt hét Pétur (sbr. Pétur)
4.        Langamma mín í föðurætt hét María (sbr. Már)
5.        Ég er líkur foreldrum mínum.

Eigur okkar á Snorrabraut

2005-12-06T17:24:00.000Z

diskar, glös og hnífapör (einhver slatti)
einhverjir pottar og pönnur (þ.á.m. pönnukökupanna)
biluð þvottavél (AEG)
plötuspilari
magnari (harman/kardon)
hátalarar (2x mordant short, 2x ITT)
Brauðrist (siflurlituð)
Grænn stóll
Rauður stóll
Sjónvarp (lítið, man ekki hvaða tegund það er)
Vídeó (mitsubishi)
Bóka/plötuhilla (5x5)
handknúin gráðusög (kannski er hún hjá Geir bróður)
Playstation I (kannski er hún hjá Imbu tengdó)
Blár fataskápur
lítið sófaborð
strámotta (IKEA)
Píluspjald, 3 pílur og varahlutir í þær (leggir og stél)
krítartafla með íslensku húsdýrunum og íslenska stafrófinu án breiðra sérhljóða
rafmagns- hljóð- og myndsnúrur
loftljós (sameign)
rauðir eldhússstólar (kannski eru þeir annars staðar (minnið svíkur mig (en svikin man ég!)))
sæng og ver (krúttver úr IKEA)
gullrúm (má henda)
blá hárþurrka
áhöld til raksturs karlmannsvanga (gæti verið annars staðar)

iLjóð

2005-12-02T16:18:00.000Z

Ég var að fikta í tölvunni minni. Ég hvarf frá myndrænni framsetningu og kaus í stað textaða til að spara skjápláss. Þá birtist mér þetta ljóð:

Sýn Til baka
Slóð
Aðgerð
Upplýsingar Brenna

"Mmmm, unexplained bacon."

Homer Simpson

Vönduð eintök

2005-11-09T15:01:00.000Z

Við hjónaleysin og væntanlegir uppalendur búum á uppalendum með:

Breskri dúkku sem talar. Þetta er gamalt módel með einfalda lúppu: Ohh, I´m so tired. I´m completely exhausted. I was workin last night and... Ohh, I´m so tired. I´m completely exhausted. og svo framvegis. Við reynum að toga sem minnst í þann spotta.

Fjögurra ára dreng sem talar eiginlega bara um Spiderman og horfir á myndina með Tobey Maguire tvisvar á virkum dögum og tólf sinnum yfir helgi. Við vorum að segja vinkonu okkar frá þessu um daginn og hún fór að hafa áhyggjur af spólunni, hún væri sennileg orðin slitin og gæðin ekki sem skildi. Þar hitti hún naglann á höfuðið. En drengurinn er fínn. Sá eini með viti af meðleigjendum okkar.

Mömmu drengsins. Leigusalinn okkar hefur staðið sig vel í að koma sér í aðstöðu sem hún þolir ekki, eignast barn sem hún þolir ekki með þunglyndum norðmanni sem þolir þau ekki og endurvakið sambúð sína með:

Manni sem er þannig innréttaður, þrátt fyrir þau 45 ár sem hann hefur haft til að hugsa sinn gang, að hann fer þrisvar á dag upp í herbergið sitt í fýlu. Við álpuðumst eitt kvöldið til að fara að leita að potti þegar hann var að elda. Hann sagðist ætla að bregða sér upp að skipta um föt en sást svo ekki meir. Steikin kólnaði og leigusalinn kvartaði. Ég riðaði. Skiljiði?

Svona rata ég um Vínarborg:

2005-11-08T13:52:00.000Z

Ef ég ætla til Jóns, nýja vinar míns, sem býr á Schottenfeldgasse þá tek ég lestina til Karlsplatz, fer upp á götu hjá skólanum mínum, held sem leið liggur í átt að markaðnum en beygi eftir smá spöl til hægri hjá hnakklausa DBS-inu og held þar áfram um hliðargötu sem endar hjá reiðhjólastæði, en þar geng ég í lítinn boga til vinstri þangað til ég kem að DRZ-unni með 18 lítra tanknum. Þá tek ég stefnuna til hægri og fer upp tröppur en ofan við þær stendur silfurlitað BSA ca. 50 módel. Ég skunda fram hjá því lítinn spotta eða þar til ég er steinsnar frá gömlu Puch með rifnu sæti og sprungna afturlukt (hugsanlega frostsprungna), þá sný ég mér til vinstri og held áram upp Mariahilferstrasse, en það er Laugavegur bæjarins. Við þann veg standa mótorhjól í röðum eins og Rússar við bakarí, sum hver meira að segja Rússnesk. Svo þarf ég að hafa augun opin fyrir stökkpalli sem krakkar hafa smíðað en gleymt því um leið og hann birtist snarsný ég mér til hægri og hleyp eins hratt og fætur toga í nákvæmlega 17 sekúndur en þá stöðva ég jafnharðan og er þá staddur við útidyr á húsi Jóns og þarf ekki annað en að teygja út hendina og styðja á hnapp númer 6. Einfalt og gott.

Dytti okkur Jóni svo í hug, segjum eftir góða máltíð og skemmtilegt spjall, að halda áfram spjallinu skemmtilega á einhverri knæpu, og fyrir valinu yrði Flex sem er einkar áhrifaríkur skemmtistaður með rólegum bar annarsvegar og æpandi tekknóhelli hinsvegar, þá væri hægt um vik og langbest að taka stefnuna fyrst til baka á stökkpallinn en hjá honum beygja til vinstri og hverfa þar ofan í jörðina í smá stund og koma upp hjá svertingjunum tveimur við bakka Dónár en láta ógert í það sinnið að spyrja þá til vegar því þeir myndu bara segja það sama og síðast: haltu félagi áfram sem leið liggur í átt að stóru undirfataauglýsingunni með hvítu stelpunni í hvítu blúndubuxunum og blendingjanum í hlébarðanærunum og gakktu rakleitt framhjá þeim, en ekki langt, því rétt hjá eru tröppur niður til hægri en þær skaltu nota og komast þannig niður að ánni. Kastaðu 5 evru seðli í ánna og fylgdu honum í þrjár mínutur og tuttugu sekúndur. Veiddu hann þá upp aftur og réttu manninum sem er þér á hægri hönd, hann hleypir þér inn á Flex.

Segjum sem svo að við Jón ílengdumst á barnum, værum kannski að tala um tíma og listir til dæmis, eða félagsleg hvörf eða togstreituna milli þess innra og ytra, eitthvað skemmtilegt allavega, og vildum svo þegar nóg væri komið finna aftur leiðina heim myndi mér reynast best að snúa til baka, kasta svalri kveðju á hjálplegu svertingjana og hafa uppi á ofurölvi gallaklæddum dreng með Drago-strípur sem myndi án efa hjálpa mér aftur að finna þann næturstrætó sem gæti skilað mér til Hutteldorf hvar ég bý. Ef hann hins vegar ætlaði að leika sama leik og síðast og setja mig í rangan vagn með 5 klukkustunda martraðakenndum afleiðingum þá myndi ég kasta á hann kaldri kveðju og finna annan aðstoðarmann, því ég nenni ekki að sofa aftur á bekkjum og í bílum heila, kalda nótt.

meira seinna

bið að heilsa

Pétur von Wien

Kannski...

2005-11-08T11:44:00.000Z

ég skrifi eitthvað hér, fyrst ég er í útlöndum og hef lítið að gera í augnablikinu.